Kleermakers.

Kom in welke stad ook in Tanzania en op iedere straathoek zitten kleermakers buiten, ijverig achter hun trapnaaimachine om mooie, kleurige kleding te maken.

Centimeter om de nek en prrrr, trap trap, trap, er worden perfect passende jurken gemaakt, schooluniformen, zondagse kleren en voor wat al niet meer worden kleurige kanga's verwerkt.

Verwoed naaien ze door, van de eerste zonnestraal tot de laatste.

Trapnaaimachines werken altijd en gezien de talrijke powercuts is dat wel nodig.

Mijn oma had er ook een en ook ik kan erop werken, in een ver verleden heb ik mijn coupeuse diploma behaald.

Zelfs bij de kringloop kom je geen trapnaaimachines meer tegen, maar hier dus ratelen "Singers" en "Butterflies" op iedere straathoek.

Een idee van onze Stichting om nieuwe schooluniformen te laten maken door lokale kleermakers krijgt nu gestalte.

Daarmee willen we de plaatselijke economie helpen, een goede prijs betalen en werkgelegenheid geven.

Die kleermakers gaan hun geld weer uitgeven bij de kapper etc. waardoor het dorp floreert.

Dus een aankondiging gedaan dat ze zich op vrijdag om 12 uur konden melden. Te beginnen met de jongensbroeken. Over het algemeen doen mannelijke kleermakers dat hier.

De jongens werden opgesteld in rijtjes van zes en de maten worden munitieus genomen, in inches, daterend nog de tijd dat Tanzania een Britse kolonie was (tot december 1961).

Over een week zullen deze broeken klaar zijn.

Dat volgt dezelfde sessie met de meisjes, die krijgen rokken met een elastiek in de taille, lijkt ons handig.

Tot zover de onderkant van het schooluniform, waar dan nog witte sokken en zwarte schoenen bij horen.

De bovenkant lijkt wat gecompliceerder. Wij zouden graag met een knipoog naar Nederland oranje truien zien. Oranje boven! Niet te krijgen dus hier, althans niet industrieel gemaakt. Dus zou het met breimachines moeten.

Echter, men heeft hier andere opvattingen over oranje. Geel/ oranje is voor ons geen oranje.

Dus moeten we op zoek naar écht oranje truien, zo'n 130 stuks. Dat wordt dus nog een uitdaging.

Mocht iemand weten hoe we die desnoods in Nederland kunnen verkrijgen, laat het ons weten.

In feite zeggen jullie natuurlijk, zoals ik dat ook deed, laat zitten die uniformen en kom in gewone kleren naar school.

Maar hier is het een must, iedere school heeft zijn eigen uniform en op de staatsscholen hebben ze die afgerakte truien in de kleuren van de nationale vlag.

Ze willen ook met trots uitstralen dat ze op onze school zitten en daarom draagt niemand een jas over zijn uniform.

Momenteel ben ik even in de grote stad om te winkelen en windowshopping te doen voor een aantal dingen die bij ons niet te krijgen.

Zo moeten we dus van het brandhout af.

Maar een groot butagasstel moet op maat in elkaar gelast worden. Op weg naar die ijzersmederij buiten Moshi achterop een pikipiki bijna verongelukt, een noodstop voor een vrachtwagen.

Dan moet dat immense gasstel nog op een of andere manier die berg op getransporteerd moeten... het wordt nog een hele uitdaging.

In ieder geval zitten nu dus 16 lokale kleermakers verwoed achter hun trapnaaimachines om blauwe broeken en rokken te maken.

Volgende week kan ik al een foto sturen met het eindresultaat!

Fijne zondag allemaal en vergeet niet te kijken naar de volle maan vanavond.

Er starten hier in Moshi tegenwoordig volle maan expedities, om precies dan boven op de berg te staan, moet adembenemend zijn.

Zelf houd ik het wel bij het drinken van een Kilimanjaro, if you don't climb, you just drink!

Heb nog wel een mooie wandeling gemaakt naar de grote waterval van 85m bij de Kili.

Tot snel,

Margot.