Het nieuwe schooljaar.

Het is zondagmorgen 6 uur. De zon is net prachtig opgekomen van rood naar geel. Het blijft intigrerend zo mooi!

En dan nu de nieuwe klas 5 op de voorgrond, als ik uit het raam kijk. Bushgeluiden van allerlei insekten op de achtergrond, Afrika ontwaakt.

De haan kraait, het beloofd weer een mooie dag te worden. De eerste mis is al begonnen en de ijverige nonnetjes hebben al een grote schaal zelfgebakken, mooi gevlochten brood op tafel gezet.

Trouwens, we komen om in de sappige mango's, eetrijpe avocado's twee keer zo groot als bij ons, kleine, zoete, goedvullende grote en alle types ertussenin, bananen. Tomaten, veel sappiger als bij ons, watermeloenen en papaya's.

Daarentegen hebben we dus helemaal geen melk, eten geen vlees, dus weinig proteïnes, alleen van de bruine bonen.

Eigenlijk zijn het allemaal geschenken van de dorpsbewoners. Ze bieden het aan als 'zawadi' , maar verwachten natuurlijk wel dat je er voor betaald, ook een businessmodel.

Gisteren hebben we nog een kip gehad, maar écht gekregen deze keer.

De eerste week van het nieuwe schooljaar zit er op. Enthousiast kwamen de kinderen aanzetten. Een drukte van jewelste, 160 kinderen nu. Ieder jaar de grote vraag hoeveel er op komen dagen in de kleuterklassen en in Standard 1.

Vaak wordt op de laatste vakantiedag besloten, afhankelijk van de inkomsten, of men voor de dorpsschool kiest of onze school.

Het lijkt erop dat overbevolkte klassen zijn uitgebleven, maar nog even een slag om de arm.

Klas 4 5 zitten nog even voor 2 weken bij elkaar omdat klas 5 nog nèt niet af is.

Nieuwe klas, nieuwe boeken en met genot namen ze alles in ontvangst, 169 stuks. Zorgvuldig door ons geplastificeerd. Met veel dank aan de donor.

Er gebeurd veel in zo'n eerste week, veel overleg met het schoolhoofd, Mr. Simon. Sinds dit jaar kan hij geen eigen klas meer hebben, te druk met andere dingen.

Twee dagen op kantoor gezeten met hem voor nieuwe aanmeldingen en om schoolgeld te innen.

Een idee van onze penningmeester om te belonen bij betalen was een groot succes.

Drie maanden betalen, één maand bonus. Ik heb heel wat reçuutjes mogen uitgeschrijven.

Het leuke is dat je de ouders even één op één hebt en veel meer van de families te weten komt, dus ook van hun kinderen.

Helaas ging juf Agatha ons aan het einde van de eerste week verlaten. Het was een tranendal van de kinderen en de juf deed net zo hard mee. Haar eerste baan bij ons, zij was een gouden juweel voor de school. Ze gaat nu voor een gouvernmental carrière, waarbij aan het eind een pensioen lonkt...

Laat nu ook haar vervanger die al bij ons geïnstalleerd was óók ingepikt worden door de gouvernment! Naarstig zoeken we verder.

Désirée vermaakt zich prima hier en heeft al veel nieuwe vriendschappen gesloten. Ze voelt zich als een prinses in het paradijs. Zwermen kinderen om haar heen die ze trakteert op van alkes en nog wat.

Met verve trotseert ze de uitdagingen van geen water en geen stroom. Ze kookt en bakt dat het een lieve lust is.

Ondertussen werk ik met de locals om klas 5 af te maken, schoolbord verven, kozijnen verven, binnenkort nog 25 tafeltjes en stoeltjes verven.

De locals doen het ruige werk met djembele en bushknives. Letterlijk versjouwen ze een stuk berg naar elders.

Zodadelijk gaan we weer naar de hoogmis, een kleurrijk spectakel met zang en dans. Zo'n 450 man, waarvan zo'n 170 kinderen, halleluja!

En dan bidden we voor nieuwe leraren, af en toe een regenbui, dat ons geen onheil overkomt en ook een beetje voor jullie daar in een troosteloze januarimaand! Mungu akubariki!

Lieve groeten van Désirée en Margot.