Begrafenisfeestjes.

Wij kennen begrafenissen als een treurige toestand. Je gaat er alleen naar toe als je de persoon best heel goed kent. Na een korte ceremonie met de levensloop van de dode en waarvan, God hebbe zijn ziel, dan een heilige mis aan voorafgaand. Luisterend naar muziek wordt er afscheid genomen. Een woordje van familie, vrienden en werkgever.

Ingetogen wordt er hier en daar gesnikt en gesnotterd.

Om ervan bij te komen drinkt men een kopje koffie met een broodje erbij en soms een een glas wijn om te proosten op zijn/ haar goede leven.⁷

Hier in het Zuiden gaat het anders. Een begrafenis is een volksfeest met een grote sociale cohesie. Iedere week is er wel een begrafenis.

Mocht de overledene in de grote stad zijn geluk hebben gevonden dan wordt hij of zij in de nacht terug naar zijn roots gebracht. Want dáár word je begraven, op het erf van je familiehuis bijgezet.

Van heinde en ver komen ze dan met een minibus, dode en familie in dezelfde bus voor "msiba".

Vaak is het een "tante" of "oom", maar dat begrip ligt hier heel ruim. Het is één grote familie van elkaar.

De gemiddelde begrafenis trekt zo'n 400- 500 mensen, maar regelmatig uitschieters naar het dubbele.

Er is altijd een kerkdienst, de meesten zijn katholiek hier. Hetzij in de grote kerk hier, hetzij op het erf, waar een groot plastic wordt gespannen tussen de hutten en veel plastic stoelen worden geregeld.

Mooie kleurige kleding aan, wel hoofdbedekking. De echte eerstegraadsfamilie is als bruiden zo mooi in het wit. De priesters in het paars, de kleur van de dood hier.

Lange zingende processies, prachtige gezangen voor deze speciale gelegenheid.

Ook hier condoléances naar de familie en woordjes van familie, vrienden en werkgevers.

Dan emotionele, hartverscheurende taferelen bij het echte afscheid. De kist wordt nog éénmaal geopend. Om er zeker van te zijn dat hij echt dood is, iedereen loopt langs de baar.

Dan is het graf al gegraven, de kist daalt langzaam neer. Iedereen gooit er een schepje aarde op en ter plekke wordt het zorgvuldig dichtgegooid onder het oog van het kerkvolk.

Dan planten de naasten er meteen bloemen op.

Het kopje koffie kun je hier vergeten. De dag tevoren is er een koe geslacht en verwerkt tot flinke maaltijden met vlees, bananen en rijst.

Het prepareren wordt gedaan met de hele uitgebreide familie. En alle begrafenisgasten krijgen een flink bord eten en een "soda".

Het is dus een grote sociale gebeurtenis en er wordt veel voor afgereisd. Want als een verre "tante" aan de andere kant van het land sterft, dan gá je. Je werkgever geeft je altijd permissie.

Wat wel inhoud dat menig leerkracht hier nogal eens naar een begrafenisfeestje gaat.

Vriendelijk lossen de collega's dit op, zodat ook zij wegkunnen op z'n tijd.

Aangezien ik op een pastorie woon ga ik één tot twee keer per week naar de ceremonies in de kerk. Echter, de afterparties laat ik schieten, tè tijdrovend voor mzungu. Hoewel ze me altijd uitnodigen als deel van de familie en ik zelfs vooraan een ereplaats krijg.

Eergisteren en vandaag, kort op elkaar. Zo'n 600 kerkgangers per keer. Dat betekent ontbijt verzorgen voor zo'n 200 man! Koeieprut met bananen, kukusoep, megapannen vol. Pastorie en tuin vol, huis op z'n kop daarna.

Als enige mzungu, maar het voelt wel als mijn familie in de Bananenrepubliek.

Voorlopig gaan we weer over tot de orde van de dag, lesjes geven, schilderen, administratie, de dagen vliegen voorbij. Laat het volgende begrafenisfeestje nog maar even wegblijven...

Voor jullie alvast een fijne Carnaval en veel kijkgenot voor de Olympische Spelen.

Alaaf! Zonnige groeten uit Afrika!

Margot.