Nederland ontwaakt.

Beste mensen,

Dan is het weer tijd om te vertrekken. Na twee maanden intensief met de school bezig te zijn geweest is het weer tijd voor andere dingen.

Wat hebben we weer veel bewerkstelligd in de laatste maanden!

Als ik om me heen kijk zie ik een florerende school met 160 kinderen, keurig in blauwe uniformen, witte sokken en zwarte schoenen, Engels sprekend, ook tegen elkaar.

Van een sponsor hebben ze allemaal een nieuwe rok of broek gekregen, gemaakt door lokale kleermakers. Om de plaatselijke economie te steunen. Welnu, dat is goed gelukt. Zo’n 20 kleermakers hebben er 1-3 weken werk aan gehad en ze waren bovendien trots dat ze uitgenodigd werden. Uiteraard kregen zij allen een zeer royale fooi bovendien.

Een aantal kinderen deden al jaren met dezelfde broek, die zo ongeveer op de knieën hing, dus een grote vooruitgang.

Class 5 is inmiddels klaar, mooi wit gestukt van buiten en hemelsblauw van binnen. Grote raampartijen, exceptioneel veel, zorgen voor altijd voldoende daglicht. Doordat de zon zo hoog aan de hemel staat hier heb je nooit rechtstreeks zonlicht binnen als bij ons.

In de klas mooie nieuwe lessenaartjes met een klep en stoelen van prachtig hout, persoonlijk door mij alles drie maal geschilderd om de houtstructuur naar boven te brengen en te laten glanzen.

Wat waren die timmermannen langzaam. Twee “timmerteams”, betekent twee professionals en 4 leerlingen waren 4 maanden bezig met dit werk. Goed werk heeft tijd nodig, dat weten we allemaal. Lang hebben de kinderen met tweeën aan een desk moeten zitten en op kerkstoelen. Je moet veel geduld hebben in Afrika als westerling.

Alsook de 32 raamkozijnen heb ik geverfd. En dat alles met één hele goede kwast!

20 potten vernis zijn er doorheen gegaan.

Ik zie een mooie bloementuin op de “speelplaats”. Binnenkort zullen hier ook afrikaantjes, zonnebloemen en petunia’s opkomen, door het warme weer met regenbuien groeit en bloeit alles hier welig.

Kleurige vlinders fladderen van bloem tot bloem.

Als ik de berg af loop komen al die kinderen met uitgestrekte armen naar me toe. Sr. Margot, Sr. Margot... Of ik niet een lesje kom geven in hún klas, of een potlood, of ik even wil kijken naar een wond, of gewoon een beetje aandacht geven.

Iedere leerling heeft zijn/haar eigen boekenset, dankzij een royale donatie van een sponsor. Tevens hebben we een mooie, grote smart TV mogen kopen die de leerlingen zal laten zien hoe het leven buiten Kighare is.

Weldra zal er ook een 5000 liter watertank verrijzen, deze week in Same gekocht.

Onlangs was er weer eens geen water, de hygiëne was zo verontrustend dat we alle kinderen naar huis moesten sturen. Dat hoeft dus niet meer te gebeuren.

Ruim voldoende leerkrachten zijn aanwezig. Vanaf Class 3 wordt er les gegeven per vak, zoals bij ons op de middelbare school. Daarom hebben we nu inmiddels 10 leerkrachten totaal plus 2 klasse assistentes.

En voor iedereen een warme lunch. Tegenwoordig komen de groentes uit onze eigen schooltuin. Onze tuinman, Amosi, heeft er ook een dagtaak aan.

Feitelijk zijn ze grotendeels zelfsturend, onder leiding van het schoolhoofd Mr. Simon. Hij is goud voor onze school en heeft daarom een uitnodiging gekregen om in september een bezoek aan Nederland te brengen. Hij is ook de aardrijkskunde leraar en de wereld zal voor hem opengaan.

Ook de kleuterklassen doen het goed. Onze wens om maar 25 kinderen per klas te hebben is wederom niet gelukt. Het zijn er 30 geworden. Volgend jaar gaan we toch een strikter beleid voeren. Dagelijks was er ik er te vinden, met name bij de oudste kleuters, mijn favoriete doelgroep en in feite waar het allemaal om begonnen was.

Nauwelijks tijd gehad om nog in het ziekenhuisje te werken. Alleen op dinsdag nog de baby's wegen en vaccineren.

Tijd om weer naar Nederland te gaan. De ergste kou is daar nu uit de lucht. De berg afgehobbeld met de ambulance, dan ruim 3 uur in de bus naar de luchthaven. De laatste kilometers achterop een bromfietstaxi.

Dan komt de blauwe vogel van de KLM aanzetten, in de nacht bij volle maan. In verband met de oorlog in het Midden-Oosten, waar ik nog bijna niets van meegekregen heb, pakken we een hele andere route, via Oeganda, Centraal Africa, over de Sahara en dan bij Algerije de Middelandse Zee over.

Veel verhalen onderweg van gestrande reizigers.

Op Schiphol was het erg rustig. Binnen een half uur uit het vliegtuig, baggage en douane.

Er schijnt een lekker zonnetje in Nederland. Maar wat zijn die prijzen toch weer hoog van alles. Maar het is een dag en dan ben je er ook weer aan gewend.

De krokusjes en narcissen komen al boven het gras uit.

Nederland ontwaakt, een mooie tijd om weer terug te komen.

Margot.