High tea in the hut.

Het is weer genieten hier tussen de bananenbomen. Het klimaat is fantastisch, zo’n 30 gr overdag. Wel regelmatig tropische buien met harde stortregens. Je moet echt een schuilplek zoeken als je buiten bent. En ‘s nachts ongeveer 15 graden. Er zit veel zuurstof in de lucht, overal groene bomen, ook eucaliptus. En helemaal geen luchtvervuiling, want er rijden geen auto’s. Ik kan me haast geen mooiere plek voorstellen.

Toch zijn er wel een paar uitdagingen.

Er is vaak geen stroom. Nu was er een boom op een stroomdraad gevallen bij de dispensary. Gevolg: een geblokkeerde weg en drie dagen geen stroom. (Gelukkig heeft de dispensary dus solar nu!)
De Tanesco kwam met een handzaag en bushknife, gewoon dus maar in die omgevallen hoge boom klimmen en zagen maar! De industriële revolutie moet hier nog zijn intrede doen….

Het wordt tijd om in te gaan op alle invitaties van mijn vrienden uit de buitengewesten, dan bedoel ik de huttendorpjes tegen de berghelling. Ik daal de berg af over kleine paadjes, omgeven door een kinderschare.
Zo arm als ze zijn, overal word ik heel hartelijk ontvangen.
Er wordt brandhout gekapt, water opgezet en we gaan theedrinken. Een hele ceremonie wordt ervan gemaakt. Er worden wat plastic bekers tevoorschijn gehaald. Het is wachten op de thee. Ik kijk de hut rond en zie enkel een paar houten stoelen, een kerosinelampje op tafel, een 3x versleten tandenborstel in het raamkozijn, resten van een bankstel en een vies gordijntje dat de afscheiding naar de slaapkamer is. Ik kan best raden hoe het daarachter er uit ziet.
Een avocado wordt in 10 stukjes gesneden. Onze handen worden gewassen vanuit een kan water met een afwasteiltje eronder. Heel zuinig met water ben je dan, geloof maar. Er is dus geen stromend water. Ondertussen komen er steeds meer mensen even kijken, want het is toch wel heel bijzonder als je een blanke in je hut hebt.

Maar goed, de thee is inmiddels klaar en wordt uitgedeeld of het champagne is. Het publiek in de deuropening heeft noch een stoel, noch een kop. Is er eenvoudigweg gewoon niet.
De kinderen snoepen gauw de suikerpot leeg als moeder niet kijkt.
Er worden wat nieuwtjes uitgewisseld en dan is het tijd om te gaan. Ik krijg nog een kanga of fruit en we trekken verder.
Op het volgende “adres” geef ik vervolgens het fruit weer af en krijg ook weer iets.
De hutten staan dicht op elkaar en zijn zeer gehorig. De mensen weten dan ook alles van elkaar.

Toevallig zijn dit weekend Ingrid, Jantine en Annelies op bezoek. Wow, zoveel blanken bij elkaar hebben ze nog nooit gezien!
Ongelofelijk trouwens dat zij helemaal in deze uithoek van de wereld zijn. Het is heel gezellig en ook zij worden uitgenodigd voor een high tea in de hut. Ze bakken speciaal voor ons lekkere banaantjes en we krijgen verse muntthee. Geweldig om zo bij ondergaande zon tussen de shamba’s te zitten, omringd door al die lieve zwarte mensen en spelende kinderen. Het voelt als heel diep in Afrika en dat is het ook. Uitzicht tot in Kenia.
Zelf trekken ze zich terug, zij zullen de resten opeten. Als we gaan wordt er in een hoge avocadoboom geklommen, stevig geschut en de oogst krijgen we mee.
Het was weer heel bijzonder.
Dit weekend zat er trouwens nog een jongen klem tussen de spijlen van het kerkhek. Nadat hij zich losgewurmd had was er een flinke jaap in zijn gezicht. Er was veel bloed, zijn rozekrans zat helemaal onder ook. Een spoedritje naar de dispensary om de hoek. Hij werd meteen geholpen, een kwartiertje later was het gehecht. Dat was een stoer verhaal voor zijn kornuiten! Maar ze waren allemaal wel geschrokken.

Vanmorgen hebben we de Mount Karmel School officieel geopend met het doorknippen van het lint. Wat een heuglijk moment! De nonnetjes hadden een speciale cake gebakken en oliebollen. Er was drinken en eten voor ouders en kinderen. Er werden dansjes gedaan en korte woordjes gehouden.
Het was een vreugdevol moment en we werden op z’n afrikaans toegezongen. Zo fijn dat Ingrid, Jantine en Annelies dit mee mochten beleven!

Zij waren ook bij de hoogmis op zondag, het hoogtepunt van de week. Het katholicisme viert hier nog zijn hoogtijdagen dat moge duidelijk zijn. Op zaterdag zo’n 200 kinderen voor cathechismesles, gevolgd door het moeten doen van taken, tuinieren o.i.d. Als ze te laat zijn doet de non de deur dicht en moeten ze boeten..
Op zondag puilt de kerk uit, zo’n 600 man, veel zang en dans. Ook wij hebben ons woordje moeten doen, gebruikelijk als er gasten zijn. Ze willen even horen wat voor geluid je produceert. Vanwege het gebrek aan communicatiemiddelen als krantjes of zo zit je na die mis dan nog lange tijd naar mededelingen te luisteren. En ook vanwege het feit dat een groot deel van de bevolking nog analfabeet is.

En nu weet ik hoe dat komt. Ze gaan wel naar school. Ze zijn aanwezig maar leren niets. Als je 5 jaar bent en ingeschreven bij de lagere school ga je mee in het systeem. Doubleren bestaat niet. Dus zijn ze nog te speels, de klas gaat door met parrot-education. En het gat wordt groter. Je haalt in groep 7 het toelatingsexamen voor de middelbare school niet en kunt rechtstreeks naar de shamba! Pole sana.
Het doet mij wel pijn om hier nu wat kinderen te hebben die al een niet in te halen leerachterstand hebben, maar toch veel andere kwaliteiten.

Het zou mooi zijn als de kerk dit op zou pakken i.p.v. de kathechismesles. Een lange weg te gaan..

En dan plotseling komt er een buldozer omhoog om de weg te egalizeren en te verbreden. Die moet door God gezonden zijn, het bidden is niet voor niets geweest.

Allemaal bedankt voor jullie lieve reakties naar aanleiding van het vorige verhaaltje. Het aftellen is inmiddels begonnen, nog minder als twee weken te gaan.. als ik nu heel hard bid mag ik dan wat langer blijven?

Warme groeten uit prachtig Afrika,
Margot.