Allerzielen

Wereldwijd, op 2 november worden de doden herdacht. Zo ook hier. Om zeven uur zitten we al in de kerk. Een volle kerk. Een groot koor. En heel veel kinderen. Zij hebben aansluitend cathechismusles.

Een traditie die onze missionarissen destijds in het leven hebben geroepen.
Trouwens, ben er laatst achter gekomen dat twee missionarissen die hier gezeten hebben nog steeds in leven zijn! Piet Rutten en Ruth Rutten wonen nu in Gennep. Binnenkort ga ik ze een bezoekje brengen.

En dan bidden en zingen we voor onze doden. Zó hard dat ze het waarschijnlijk wel kunnen horen hoog in de hemel.
Nadien gaan we zingend in processie naar het kerkhof. Een akker, Op een berghelling gelegen met mooie paarsgekleurde bomen.
Er worden weesgegroetjes gebeden en de graven worden gezegend.

De gemiddelde leeftijd is momenteel 17.2 jaar. En de levensverwachting is gestegen naar 66 jaar. Toch gaat er nog steeds 20% van de kinderen dood tot 5 jaar.

Om 8 uur is het gedaan en de doden zijn weer vergeten en blijven in alle rust achter op het kerkhof.

Gelukkig kan ik nog met mijn rechterhand schrijven. De linker is zowat uitgevallen. Bij het in de tuin werken ben ik geprikt door een “Nairobi-vlieg”. Nou, dat wil zeggen ik heb hem niet gezien. Dacht dat ik door de naalden van een citrusboom geprikt was. Een klein brandwondje werd dagen later een grote wond. De zuster heeft daarom de dokter moeten consulteren en zij heeft rust voorgeschreven gekregen en antibiotica. Ze zal net op tijd fit to fly zijn om naar huis te gaan..

Maar de tuin is weer in de orginele staat. Zoals onze nederlandse mannen hem aangelegd hebben. Van een wildernis is het nu een geordende, kleurrijke tuin.
Terrasvormig aangelegd destijds. De conturen heb ik teruggevonden en proberen te herstellen. Met de kinderen hiervoor mooie stenen bij de rivier gehaald.
De nonnetjes gaven me kleurrijke bloemen en peterselie. En natuurlijk overal zonnebloemen geplant! (Jan Rensen Supergrote)

Ook was ik begonnen met de kozijnen te schilderen. Dat is bij deze nu stil komen te liggen. Zo jammer dat ze de dingen gewoon niet zien hier. Ook de interesse is er vaak niet. Soms word ik er wel een beetje moedeloos van, ik blijf tenslotte nederlandse. Het is een kleine moeite om dingen te onderhouden, maar veel werk als je het laat verslonzen. Nou ja, het zit gewoon niet bij de opvoeding.

Zelf maar genieten van de tuin en dat soort dingen. En gewoon loslaten als je vertrekt. En dat is dinsdag al.
Gewoon nergens druk over maken, best lekker alleen aan morgen denken. En maar zoveel mogelijk lol maken.

Het is intussen prachtig weer geworden. Iedere dag zon, zo’n 28 graden.
De jeugd is altijd op zoek naar avontuur. En de ouderen gaan het liefst in slowmotion, trouwens vanaf 20 jaar zie ik ze nooit meer haasten of rennen.
Zelf mag ik ook graag op ontdekkingsreis gaan. Dus vaak gaan we op pad.
Twende, we gaan! En dan bedenken we onderweg waar we naar toe gaan, of we worden geleid. Altijd is er ergens amusement. We bezoeken mensen en mogen spontaan meëeten of we gaan een “sodaatje” drinken in het dorp. We gaan shoppen of naar de rivier.

Als bij de Rattevanger van Hamelen groeit de groep achter mij gestaag. Er valt altijd wel wat te beleven als je in de buurt van mzungu blijft. En altijd lol maken, maar ook ruzie maken. Ze klimmen als apen in bomen. Trekken takken, bladeren en vruchten van bomen, dóór plassen.
Dan krijg ik eentje van een tweeling achterop gebonden om de moeder te ontlasten. En ik heb tot grote hilariteit een poppewagentje voor de ander. Ze komen niet meer bij, hebben ze nog nooit gezien.

Dan komen we weer kinderen uit ons schooltje tegen die zo trots zijn en heel familiair doen.

Dan is er weer een kudde koeien op de weg. Ze pakken takken om zich te beschermen.

Ook zien we een groepje arme kindjes, hele discussies over wat écht arm is. Dit zouden jullie eens moeten horen. Kinderen met alleen badslippertjes zijn helemaal niet arm. Nee, als er niemand naar je omkijkt, geen familie hebt, dan ben je écht arm. En dat is ook zo.

Spontaan deelt de groep onze net gekregen bananen uit aan deze echte arme, zieke kinderen. Blote, opgezette voetjes zie ik en opgezette buikjes. Zal proberen een follow-up te doen.

Ze komen me iedere dag verse avocado’s, eitjes, bananen en wat al niet meer brengen. Om 18u ‘s avonds valt de duisternis in. Dan gaat ieder naar zijn eigen hut. Wat eten en slapen. Vaak is er geen elektriciteit.
Morgen is er weer een nieuwe dag, open voor nieuwe avonturen.

Ik ga ze weer missen, mijn rafiki’s. En dat heerlijke leventje hier. Geen zorgen voor morgen.

Woensdag ben ik weer gewoon in Nederland en de zoete herinneringen zullen nog vaak voorbij komen.

You can leave Africa, but Africa will never leave you!

Hopelijk tot gauw!