De Brillenzuster

Bijziend. Zo heet dat als je een bril nodig hebt. Om beter te kunnen zien. De ouderen onder ons hebben vooral vaak een leesbril nodig.

We hebben een zeer royale gift van onze Tilburgse teachers gehad, ruim 100 brillen! Daar kun je dis wel 100 mensen blij mee maken. En ook nog eens verpakt als kerstkadootjes, om de douane op het verkeerde spoir te brengen. Nou, ze zijn dus allemaal het land binnen gesmokkeld, het is goed gelukt. (Anders denken ze dat je een handeltje gaat beginnen).

Dus heb ik er een taak bij gekregen als receptioniste van de dispensary. Na het nemen van de “vital signs” doen we nu ook een ogentest.
We hebben een oude krant om het leesgedeelte te testen. Daarbij in acht genomen dat de helft van de cliënten analfabeet is, dus toch al niet kunnen lezen.
En gewoon naar buiten kijken met die bril. Zie je het nu beter? Dan is hij voor jou!
En van een multifocale bril wordt gewoon alleen het leesgedeelte gebruikt.
Zo worden er soms 50 brillen gepast door één persoon. Dat zijn de volhouders. En wat dacht je? Natuurlijk past er minstens één!
Want je wilt ook zo’n leuke accessoire hebben. Kun je tenminste iets in je tasje doen. En het staat wel intelligent. Of je geeft hem door aan je buurvrouw, je moeder, oma etc. Er heerst hier een uitgebreide geefcultuur.
Als ze tegen me zeggen:”Oh, wat heb je leuke oorbellen in”, terplekke doe ik ze uit. Leuke cadeautjes om weg te geven.

En wat denk je van dr. Amini? Die lacht in z’n vuistje als hij zijn patiënten binnen ziet komen met een bril op! En zelf heb ik misschien nog wel de meeste lol als ik een lange rij wachtenden zie zitten met een bril op!

Sommige brillen zijn zo te zien uit een lang vervlogen tijdperk. De eigenaar ligt vast al geruime tijd op het kerkhof. Maar hier geen haan die daarnaar kraait!

Dus Tilburgse leraren, hartelijk dank voor deze zawadi’s!


In Nederland houd je ergens in je achterhoofd altijd rekening met overstromingen. Ons land ligt grotendeels onder de zeespiegel. We zijn daarop geprepareerd, hebben dijken en watermanagement.

Dit jaar zijn er overvloedige regens in Tanzania. Er is echt een klimaatomslag zou je zeggen. Er komt nu zoveel water uit de bergen, dat de levensader van het land, de weg van Arusha naar Dar Es Salaam geblokkeerd is door een kleine aardverschuiving ten gevolge van de hevige regenval.

Een spontaan ontstane rivier doorkruist deze weg en plotseling houdt de weg nu dus op en is er een afgrond. Er zijn daar nu al negen mensen omgekomen.

Het is de enige geasfalteerde weg, er zijn geen zijwegen. Je kunt er met geen mogelijkheid overheen of langs. Er is dus geen oost-west verbinding momenteel!
En door de lucht moet je dus eerst helemaal naar Kilimanjaro, ver om. Gelukkig hoef ik zelf niet over deze weg maar er zijn natuurlijk veel schrijnende verhalen .
Het leger wordt nu ingezet voor een oplossing, maar misschien moeten we onze koning erop af sturen om iets te doen aan het watermanagement!

En dan nog even iets over ons lokaal watermanagement. Wij staan aan de vooravond om een stap voorwaarts te maken. Kleren wassen gebeurd hier gebukt onder een laag kraantje, met koud water en een stukje zeep.
Vervolgens wordt het uitgespoeld en drijfnat opgehangen. Dat zou de kleur langer goedhouden is het argument. Dat de was dan twee dagen te drogen hangt en minimaal 1x natregend...
Nu krijgen we dus een heuse kledingwasplaats met een kraan op hoogte. Wat een vooruitgang.
Eigenlijk zouden we dan ook zo’n ouderwetse wringer moeten hebben of een centrifuge?
Onvoorstelbaar dat zelfs dàt tijdperk hier nog niet is aangebroken!

Samen met de nonnetjes hebben we bananenbrood gebakken. De zusters hebben een oven, een groot goed hier. Deze zustertjes zijn erg vlijtig. Voor dag en dauw staan ze op. In hun stijf gestreken gewaden lopen zij rij rond. Je snapt niet hoe ze die met koud water en zeep zo schoon krijgen.
Ze luiden de klokken voor de mis van 7 uur. Met hun hoge stemmen zingen zij dan prachtige liederen.
Daarna geven ze catechismusles op de omringende scholen in de omgeving.
Dan hebben ze nog een hele grote moestuin waarin ze planten, wieden en oogsten. En een bloementuin.
Momenteel zijn ze met z’n drieën.
En soms, heel soms, mogen ze met mijnheer pastoor naar de grote stad om boodschappen te doen, dat is echt een uitje.

Het bananenbrood was in een hartvorm gemaakt en gedeeld met wel 20 mensen. De wonderbaarlijke vermenigvuldiging. En alles wordt gezegend voor het opgegeten wordt. We zijn tenslotte op de pastorie.

Vanmorgen nog uitgerukt met de ambulance voor een spoedgeval. Bij een zeven maanden zwangere vrouw kondigde zich de geboorte aan. Ze was zwanger van een tweeling en plots kwam de eerste. Een héél klein meisje werd thuis geboren. De tweede volgde niet, een dwarsligger waarschijnlijk. Dus met bed en al werd ze in vliegende vaart aangedragen. Het was net een vliegend tapijt wat uit de bush omhoog kwam. Ik vond het niet gepast om een foto te maken, maar het was net een film. De al geboren baby in veel doeken gewikkeld met de baker erachteraan en nog zo’n 10 familieleden.

Alles in de ambulance, met bed en al, nog gauw even afgevuld met brandhout en linea recta naar het ziekenhuis. We weten nog niet hoe het verder afgelopen is. ( Niemand van de verpleging die de baby nog nakijkt, laat staan een dokter. Eigenlijk een couveusekindje, heb het dus gewogen, 1500 gram en onder een lamp gelegd voor de warmte).

In afwachting wat deze bonusweek nog meer zal brengen, verblijf ik,

met warme groeten uit Tanzania!
P.s.: Het is me eindelijk gelukt foto's en een filmpje te uploaden bij het vorige verslag en bij dit verslag.