Vaccinationdays

Krijssen, gillen, slaan, weglopen. De jeugd van 8 maanden tot en met vijf jaar moet ingeënt worden en ze laten niet met zich sollen! En wat een volume hebben ze! Maar ze moeten en zullen een prik krijgen en sommigen twee, in het kleine kamertje van de dispensary.
Het regeringsprogramma schrijft dit voor. In het hele land momenteel gedurende vijf dagen inentingen. En bij iedere gezondheidsinstelling is het vrije inloop.
Gezien het grote aantal kinderen in deze leeftijd is de “animo” groot.

Topsport voor de verpleging. Zo’n 75 peuters en kleuters passeren de revue per dag.
De eerste dag begonnen we met vijftallen. Maar dat was niet zo’n goed idee. Ze zien teveel van elkaar en beginnen al bij voorbaat hard te janken.
Dus de volgende dag per familie. Hoe ouder de kinderen, hoe harder het volume. En de jongens het hardst.
Ik heb alle charmes in de strijd gegooid om het volume te reduceren. Kindermuziek, belleblaas en koekjes. Wie niet huilt krijgt een ballon. (Dat zijn er maar weinig.)

Het is de kunst om snel en vakkundig te werken. De één houdt het kind vast, de ander prikt. We zijn maar met z’n tweën. En zuster Anna, de al bijna bejaarde matron, turft de aantallen en stift hun vingertjes ten teken dat ze geweest zijn.
Ze moeten hun ogen stijf dicht houden, maar als het moment daar is kijken ze toch gauw.
Ze komen in zondagse kleren, maar veel jongetjes hebben geen ondergoed zie ik. De babies als het meezit een plastic zak om. Alle.aal plassen ze ze van angst in hun broek.
Heel blij als na uren prikken de laatsten in zicht zijn!

Dus het is erg druk in de dispensary. Ook laat op de avond een emergency-call. Een patiënt met een asthma cardiale. Mijn collega’s weten wel dat je dan snel moet zijn met starten behanding. Toevallig woont deze patiënt bij de dokter om de hoek. Dus patiënt ingeladen, naar de dokter die al in bed lag en op blote voeten naar buiten kwam. Ook hij snel in de ambulance.
En wat waren we blij met ons zuutstofapparaat!
Het was net vrij, want die man met de myocarditis was verslechterd en moest naar Same voor een thoraxfoto.
Zuurstof in de ambulance kan niet, dus doodziek zat hij voorin, beter zitten dan liggen voor hem. Van 5 lliter zuurstof naar helemaal niets en twee uur in de auto hobbelen. Jullie begrijpen dat zijn algehele toestand er niet op verbeterde. En maar bidden iedereen. Nou het heeft geholpen, hij is levend in Same aangekomen en in de noeuwe mannenzaal opgenomen!
Trouwens die vrouwelijke patient is een dag later overleden en al begraven. Er is geen mortuarium hier dus dat moet binnen twee dagen.
Deze week ook begrafenis van een man in Dar gestorven. Die was vier dagen boven aarde, de stank was onbeschrijfelijk hoor ik van mijn gastheer.
Afijn, die astma cardiale patiënt was op sterven na dood. Saturatie 58%. Zijn ogen draaiden al weg en hij reutelde alleen nog maar. Het zat echt mee dat de dokter erbij was. Het duurde zeker twee uur eerdat de situatie enigszins onder contrôle was.
Het was intussen midden in de nacht.

En om half acht komen de enthousiaste kleuters weer. Die vervolgens ook allemaal gevaccineerd moeten worden....
En we genieten hier zo van de kleine dingen. Dat je nèt voor een hoosbui binnen bent. Alle kadootjes die over en weer gegeven worden. De rijpe avocado’s die zo van de boom vallen. Als de kippen opeens eieren gaan leggen. Het vers gebakken brood van de nonnetjes. De prachtige zonsopgang, boven de wolken en het uitzicht tot in Kenya. Als het je lukt om voor E 0,60 een week te internetten en bellen. Als je mooie amast stenen vindt in de rivier. Hoeveel monden je wel niet kunt voeden met de overgebleven rijst, jammer voor de kippen, die hebben nu de hond in de pot. Als je lekker een keer helemaal alleen thuis bent. Dat ze met liefde de was voor je doen. Als je de nederlandse voetbaluitslagen netjes op je telefoon gepresenteerd krijgt. Als de kleuters met open armen hard de berg af komen hollen als ik van de dispensary kom en allemaal m’n tas willen dragen.

En vooral als ik de dienstlijst voor komende maand voorbij zie komen en dan niet ingepland ben! Heb nog maar een weekje bijgeboekt hier!

Tot schrijfs,
Margot