The diningtable.

Een ritje naar "Down Under", inmiddels zit ik nog steeds in de bergen op 1800m, leverde maar liefst twee verlosbedden op, gesponsord door de NMB-bank! Ze stonden gewoon in de store in Same, wie weet hoe lang al!
Een zéér welkom geschenk, want sinds jaar en dag wordt er hier bevallen op een harde eettafel. Bevallen is toch al geen feestje hier, dus dat kan er ook nog wel bij.
Drie uur lang die bedden omhoog gehobbeld, rivieren doorgewaad, in de oude Landrover van de jonge priester, met kapotte voorruit, gladde banden en afgeladenet bouwmaterialen voor de nieuwe operatiekamer.
De weg is dus een uitdaging, een zandpad met diepe kuilen , als een zwarte piste zeg maar. Maar de heer is met ons en het: is al pikdonker als we arriveren.

De volgende dag is het " balanceday", dat betekent " consultatieburo". Er wordt een weegschaal opgehangen en aan de haak worden de kinderen gewogen. En daar zitten wat schreeuwlelijkerds tussen! En die hangen niet stil. Ballonnen en belleblaas helpt allemaal niet.
Rijen kinderen wachten voor injecties, dat vindt mzungu wel leuk om te doen. Ook hier wordt wat afgejankt en ze plassen alles nat want ze hebben geen luiers aan, alleen doekjes om.. Dus hier de strikslips uitgedeeld (in Moshi gevonden, in NL niet meer verkrijgbaar). Ik hang altijd wat ballonnen op voor de wachtende kinderen, had ik er ook opgeblazen handschoenen tussen gehangen, gaan die kinderen er aan sabbelen of het een moederborst is..Tot wel 2-3 jaar krijgen ze borstvoeding..

En dan hebben we nog zo' n 60 patiënten die gezien moeten worden door de dokter, ingeschreven worden, bloeddruk, wegen ( de gemiddelde volwassene 35-45 kg). Ze komen van héél ver, maar dan mogen ze hier ook een paar uur uitrusten op de wachtbank.
Ook hebben we al visite gelopen bij de opgenomen patiënten.
En dan is het tijd om het nieuwe verlosbed in elkaar te zetten. De verpleegsters gaven er de voorkeur aan om zèlf te proberen in plaats van te wachten op sterke mannen. Kijk, dat hoor ik graag!
Onlangs kwam ik erachter dat ze hier nooit hebben leren puzzelen. Jammer!

Afijn, oude eettafel uit het hok, schoongemaakt en uiteindelijk hebben ze het nieuwe verlosbed zèlf in elkaar gezet! En daarom weten ze nu ook precies hoe het nieuwe bed werkt! Kijk, hier worden we blij van! We hebben zelfs een mobile team gevormd en zijn in een ander dorp, op uitnodiging, ook zo'n bed in elkaar gaan zetten. De NMB is trots op ons denk ik. Laat het nu toevallig in dat dorp marktdag zijn...wat hadden we een lol, onder werktijd naar de markt
Overigens nooit lunch voor de verpleegkundigen. Alleen om 14u een kopje thee met suiker. Ze zijn dan ook allemaal broodmager.
En op de terugweg 10 lifters mee en manden vol koopwaar. Het is zo prachtig hier, het landschap en langs de weg altijd de kinderen in uniform en de vrouwen in kleurige kleding, op hun hoofd de koopwaar, zakken maismeel en water.
En zo gezellig altijd samen dingen doen, het gefriemel aan je haar, het samenwerken met de nursies, de spontane uitnodigingen van de dorpsbewoners om even in hun hutje te zitten, alle praatjes onderweg, de vele, vele lachende kindertjes die het geweldig vinden als ze zich op een foto zien, laat staan een filmpje en dan 's avonds na het bananenprutje zitten we buiten op een houten keukenstoel, onder de sterrenhemel met honderden sterren, een kili baridi, een geroosterde maïskolf en dan nemen we al die prachtige momenten van de dag nog eens door en proosten op een voorspoedige bouw van de nieuwe operatiekamer!

Het oude verlosbed staat nu in ons "Ronald Macdonaldhuis" en kan nog jaren dienst doen als " Dining Table"!

En passant heb ik een zeer verrassende ontdekking gedaan! Daarover meer in het volgende verhaaltje. Alvast fijne carnaval, jullie allemaal en maak het niet te bont!
Asante voor al jullie lieve reakties!