De reizende attractie.

Jullie hebben al even niets meer gehoord, maar geen nieuws, goed nieuws.
Na werktijd en in het weekend worden er zo veel bezoekjes afgelegd dat deze reizende attractie steeds onderweg is.
Het voelt net als die missionarissen die vroeger eens in de zoveel jaren naar Nederland gingen en ook overal rond werden gereden, overal een kidogootje drinken, mee"eten en op handen worden gedragen.
Begrafenissen, officiele gelegenheden, er komt speciaal een stoel voor de mzungu om vooraan te zitten, terwijl de rest op een bananenblad op de grond zit. De mzungu krijgt bestek, de rest eet met blote handen.

Er wordt dan wel een " giftie" en een klein woordje verwacht van je en dan heeft iedereen weer lol.

Inmiddels ben ik weer een paar dagen terug in de bergen naar Kighare geweest. Het is o zo fijn daar, je voelt de nederlandse roots. Een "visitor" van de VZA is meegegaan en de bouw van de nieuwe operatiekamer gaat zeer voorspoedig. Van sponsorgeld hebben we heel wat zakken cement kunnen kopen en die worden zienderogen verwerkt.

Het kleine ziekenhuisje draait op volle toeren en de dagen vliegen voorbij. Van heinde en ver komende patienten en vandaag was het weer vaccinatiedag, tussendoor zo eventjes zo'n 30 prikken gegeven aan de babietjes.
Een prachtig kleurrijk gezicht, al die moedertjes met kindjes op de rug, soms een voor en een achter op de rug (tweeling). En allemaalbuiten aan de haak om te wegen, supergezellig!

In volgepropte auto"s (zo'n 15 man soms) komen ze omhoog voor doktersbezoek en ze blijven de hele dag bivakkeren.
Dan komen er ineens 10 Masai die niet weten waar ze wonen of hoe oud ze zijn, waarvan er drie malaria blijken te hebben.

Plotseling komt een auto aangescheurd die tot de ingang rijdt. Dan weet je het is mis. Slachtoffers, zoals vandaag een brommer/ frontaal auto-ongeluk. Twee zwaargewonden, open beenbreuken. Gestabiliseerd en voor verdere behandeling op transport. Geen ambulance hier, matras een pick-up truck en 10 km verderop, daar hebben ze een rontgenapparaat en een operatiekamer.

Echter, laat ik nu toevallig tegen de avond ook daar komen om cement te halen. Even kijken hoe het met de slachtoffers is. En wat zie ik....geen rontgenfoto! De enige laborant was afgewerkt, om 14u al.. Gapende wonden hadden ze gehecht, maar de multiple beenbreuken...niets aan gedaan! Het behandelplan was: de volgende dag naar KCMC Moshi, vijf uur rijden, waarvan 3 uur off road bergafwaarts..Met familietransport..
This is Africa!

's Avonds weer terug bij ons eigen ziekenhuisje. Al drie dagen helemaal geen stroom hier (niemand zeurt er overigens om). In het lichtschijnsel zie ik aktiviteiten. Als ik dichterbij kom zie ik een verpleegster proberen het topje van een vinger aan te naaien bij het licht van een zaklamp. Met een veel te dikke naald en veel te weinig verdoving. Het lukt niet en besloten wordt om maar een stevig verbandje aan te leggen en te wachten tot morgen..

Eigenlijk zijn de bergen, de Pare Mountains, waar ik nu zit onbegaanbaar. Daarom ontstaan dus eigenlijk prachtige bergwandelingen over smalle paadjes, tussen bananenbomen en over riviertjes, als je op bezoek gaat bij mensen. Uitzicht tot helemaal tot Mukomazi National Park. Heb ook nog wat "mzee's" bezocht voor historisch onderzoek. Genieten, zeg! Zelfs oude foto's en mooie verhalen over dappere mannen.

Altijd word je vergezeld door een aantal kinderen, mijn rafiki's. Je gaat hier nooit alleen. Ze dragen je tas en op teenslippertjes lopen ze voor, achter en naast je. Broodmager, ze eten maar een keer per dag en een geweldig uithoudingsvermogen. Zo lopen we urenlang door deze bananenrepubliek. Wij eten dus wel drie keer per dag, 's morgens, 's middags en 's avonds....bananen! Rauw, gekookt, gebakken of gefrituurd. Een koelkast hebben we trouwens niet, de stroom is ook te vaak off. Maar ik geniet met volle teugen, iedere minuut!

Als de school uit is komen de kinderen om de bal en het springtouw te halen. Soms nodig ik ze binnen uit, vinden ze geweldig. En dan krijgen ze een kopje water. Gisteren heb ik ze met z'n twintigen meegenomen naar de "shoppingmall", schriftjes en pennen gekocht. Wat waren ze blij!

En op het ziekenhuisje mogen de kinderen " ponsplaatjes" knippen, van gebruikte medicijndoosjes, daarop schrijven we het patientennummer en naam. Overigens is 1/3 analfabeet hier, volgens mij. Kunnen hun naam niet schijven. Maar iedereen is vrolijk, lacht en ziet er mooi uit.

Inmiddels weer in Same, de laatste week is al weer ingegaan..zou graag nog een poosje willen blijven..de jonge kindertjes gisteren in hun beste engels" " we will miss you".. me too, for sure! Deze reizende attractie komt in ieder geval volgend jaar terug.

Warme groetjes, Margot.