Booming Kighare.

Weken later.. Door de drukte en de grote toeloop van kinderen geen tijd gehad om de belevenissen met jullie te delen.

Het is nu zaterdagmorgen en we zijn aan koffie toe. De kletsnatte was wappert vrolijk in de al hete zon over de grond in de struiken, maar het goede nieuws is dat ze nu wasknijpers gebruiken, dat hij niet van de lijn valt als ie droog is. Leve de vooruitgang.

De kinderschare heeft alle oude bankjes en nieuwe lessenaartjes en stoeltjes naar de juiste lokalen gebracht. Gewoon op hun hoofd dragen ze het loodzware, tropisch hardhouten meubilair. En ze doen alles voor een pen.

De timmerman heeft er met zijn knechten twee maanden aan gewerkt, naar een zelfontworpen model, met klep voor de boeken. Zelf heb ik ze geverrnist.

Nu heeft elk kind van groep 4 een mooie eigen werkplek.

En dit is maar een klein onderdeel van wat we gedaan hebben. Op de eerste schooldag was er dus zo'n grote toeloop van kinderen dat we er 39 per kleuterklas zouden hebben. Veel uit een naburig dorp.

Na rijp beraad hebben we besloten om in dat dorp dus een dependance te openen voor 20 kinderen, een nieuwe leerkracht aangetrokken en een kok.

Discussie volgde want de ouders wilden ze bij ons hebben, gewoon prestige dus. Hun vertegenwoordigers kwamen enkele malen op bezoek, als een stamhoofd en zijn verwanten om hun pupillen tòch hier onder te brengen.

Welnu, wij zijn één week gezwicht.

Maar het was niet te doen. Ze waren namelijk zó ongeciviliseerd dat ze kwamen vechten met onze kinderen als wilde honden en de materialen kapot maakten. Ze plasten te pas en te onpas overal, gooiden de borden pap om en waren niet te temmen.

Dus stamhoofd ontboden en nu zijn ze in hun eigen dorp terug, met de zegen na. Succes voor die juf!

Trouwens, net voor hun dorp ligt een brug over een woeste rivier. Nu is met noodweer een zware boom op die brug gevallen en verwoest. Er is nu een provisorische houten voetgangersbruggetje aangelegd.

Echter, het ziekenhuis ligt nà de brug. We hebben al een paar keer een ernstig zieke gehad en dan gaat het als volgt: met onze ambulance rijden we tot de brug. We pakken de zieke in een laken en dragen hem zo de brug over. Ten overstaan van heel veel mensen, want ze zijn wel sensatiebelust.

Als het meezit staat aan de andere kant ook een ambu, anders moet die patient helemaal een berg opgedragen worden. Gelukkig weegt de gemiddelde hier 40kg en een barende vrouw gaat gewoon op de bromfiets verder. Momenteel doe ik dus alleen "spoedritten" mee zogezegd en Eerste Hulp bij kinderen, want je kunt wel stellen dat ik een volledige carrièreswitch gemaakt heb naar leerkracht.

's Morgens meestal kleuterklas, samen met de nieuwe juf. Zo leren we van elkaar en dat gaat naar volle tevredenheid. Ik kan steeds meer loslaten. Na twee weken kunnen de kinderen zich alluid en duidelijk in het engels introduceren, voor- en achternaam, woonplaats, school, juf en leeftijd. Wat een progressie!

's Middags met groep 3 en 4 creatieve dingen, maar ook best veel administratie. Eindelijk weten we hoe iedereen heet en waar hij vandaan komt. Groep 3 en 4 gaan geweldig met topleerkracht juf Eva en meester Simon. Ik zie ze zelfs een schooltuin aanleggen, met krijt op de grond schrijven of stokjes in het zand. Moeilijke sommen staan op het bord. En vanaf volgende week, vertelde juf Eva gaan ze gewoon engels praten tegen de kinderen. De beste manier om te leren!

En dan zijn we nog een Daycare begonnen bij mama Christina. Dat is voor de 2- en 3 jarigen, met max 10 kinderen. Voor werkende ouders, zoals juf Eva. Ook een groot succes! 120 schoolgaande kinderen nu totaal dus.

En gisteren was het Payday. Twaalf fulltimers op de loonlijst al. En de dames hadden meteen de dag erna mooi ingevlochten haren!

Warme groeten uit booming Kighare. Daar waar het 28 graden is, een lekker windje waait en de hemel strakblauw is! En geen vuiltje aan de lucht.

Karibu sana!

Margot en alle kinderen.