Een warm hart

De Harambee is voorbij en we gaan weer over tot de orde van de dag. De tenten zijn ontmanteld, maar het houten frame staat nog uitnodigend voor de jeugd. Als apen klimmen ze hoog in de nok en slingeren heen en weer op zo'n 8 meter hoogte.
En ik mag kijken hoe gevaarlijk ze doen. Wetende dat een val toch wel verstrekkende gevolgen zal hebben.
Met een big smile doen ze nóg gevaarlijker als ik er iets van zeg natuurlijk! Maar even zo goed halen ze met een bushknife een 'peer' voor me hoog uit de boom. Zo'n lieve aapjes, ik krijg er een warm hart van!

Ook als de stoere jongens me komen bedanken uit de grond van hun hart dat ze met shirtjes en broekjes aan hebben mogen spelen, gesponsord door FC Oisterwijk. Ik ben dan de scheids en dan vinden ze het helemaal officieel. Het verdelen van elkaars schoenen, de teamspirit, het uit hun dak gaan bij een goal, daar krijg je een warm hart van!

Als de lieve dappere meisjes komen kleuren, dat je ze thee gedft en een stukje kokosbrood. Zichtbaar genieten ze op en top.
Probleem is dat dit met 50 kinderen niet kan, maar 5 dan heel speciaal is. En dan mogen ze de kleurpotloodjes houden, kan de hele familie kleuren.

Het 13-jarig meisje uit het ziekenhuis, plots verlamd aan de benen, Guillian Barré?, TB in heup? blijkt moederziel alleen te zijn, ouders wonen ver weg. Beetje aandacht geven en kadootjes toestoppen, daar geniet ze zo intens van. Wilde haar graag mee naar Same nemen voor verdere diagnostiek maar er zou daar niemand naar haar omkijken, munne God..

Als de heren 's morgens aan een bordje Brintapap zitten, dat met een vork eten en met bouillon aanlengen omdat er geen melk is. En gebroederlijk met één theezakje soppen.

Iedere dag bananen kopen bij het bananenvrouwtje en uitdelen voor je thuis bent.

Dan komt de kunstschilder aankloppen, keurig in pak, samen met zijn zoon en een pakket in kranten gewikkeld. Voor mij. Speciaal voor mij.
Hij vertelde onlangs dat hij het was die de kerk van binnen gedecoreerd had. Hoog op de muur prachtig het laatste avondmaal geschilderd.
Vorige week gaf ik hem verf en kwasten, bedoeld voor de kinderen, maar nog een stapje te moeilijk voor mijn lievelingen.
Nu dus de Heilige Thomas voor mij, mooi op doek gespannen in een houten frame. Vanwege transport per vliegtuig moest de Heilige Thomas ter plekke weer ontframed worden.

Als je met de meisjes gaat shoppen en ze een nieuwe onderbroek mogen uitkiezen. Wat zijn ze blij!

Dat de huishoudster precies weet wat je lievelingseten is en dat 's avonds klaar maakt. En een emmer water, op houtvuur kookt en voor je deur zet om te 'douchen'.

Zien dat de zonnebloempitjes die je vorige keer geplant hebt uitgegroeid tot reuzezonnebloemen.

Als je glinsterende sierraden voor de verpleegsters meeneemt en hun ogen net zo ziet glinsteren.

De kinderen make-up opdoet als we naar de markt gaan op nieuwe schoentjes te kopen i.p.v. badslippertjes waar ze altijd op lopen. En zij dragen de volle boodschappentassen op hun hoofd met liefde voor je terug.

De uitgebreide begroetingen met Dr Amini elke dag.

Als er 's avonds weer eens stroomuitval is, maar de muziekbox, extended batteries, en telefoons toch maximaal zijn opgeladen, wie doet je wat. Gezellig bij kaarslicht met een glaasje miswijn de dag doornemen.
Daar krijg je een warm hart van.

Als je de kinderen uit school haalt en ze met z'n honderd op je af komen rennen!

Als er twee dames namens de vrouwenvereniging in het dorp aankloppen en twee mooie kanga's komen aanbieden, omdat je zo begaan was met hun kinderen..

De verlegen wachtende kinderen op de dokterspost binnen vijf minuten aan het puzzelen krijgen.

De praatjes met de dorpsgenoten, al is mijn Swahili nog steeds 'kidogo'.

De potjes badminton 's avonds bij ondergaande zon als de lucht oranje kleurt, het kindergekwetter verstomd is en je de vogels hoort. Prachtig uitzicht tot beneden in het dal.

En zo kan ik nog wel even doorgaan.. Jullie begrijpen dat ik van iedere dag intens genoten heb, maar de plicht roept weer.. 14kg baggage gaat nog mee terug aan kanga's, kadootjes etc.
Alleen God weet wanneer ik weer terug mag komen, hopelijk duurt het niet lang.

Hartverwarmende groeten uit Afrika, van Margot.

N.B. Zondag ben ik nog het ontbrekende stukje geschiedenis uit gaan zoeken. Met de auto naar een mzee, oude wijze man. Met 10 kinderen die nog nooit in een auto gezeten hebben.. Daarover volgende keer.

Op youtube zijn leuke filmpjes te zien over Kighare. Zie Margot K en/of Kighare