Voor alle lieve kijkbuiskindertjes.

Dag lieve kijkbuiskindertjes.En dan nu een waar gebeurd verhaaltje van zuster Nachtegaal voor alle kinderen die ik ken.Er was eens een land ver in Afrika.Het is er iedere dag erg warm en er wonen heel veel zwarte kindertjes. Het land heeft een berg en veel heuvels, begroeid met mooie bomen. Leeuwen, buffels, giraffes, olifanten leven hier in het wild.Het verhaaltje gaat over het leven van de kindertjes in Afrika.
De babietjes hier worden wit geboren, net als jullie, maar na een dag is hun huidskleur zwart. Ze hebben zwart kroeshaar.
De eerste jaren zitten ze bij de moeder achter op de rug in een doek vastgemaakt. Vaak werkt de moeder dan ook nog eens zo op het land. Kinderwagens en buggy’s hebben ze hier niet, dat rijdt niet over de zandpaden die ze hier hebben.
Als ze groot genoeg zijn om naar school te gaan moeten ze vaak ver lopen, soms wel een uur, naar de school. Ze gaan dan in groepjes vanuit het dorp en de oudere kinderen letten goed op de jongere. Er gaat geen vader of moeder mee wegbrengen. Kinderfietsen bestaan hier niet.
Ze hebben allemaal dezelfde kleren aan, een schooluniform heet dat. In dezelfde kleuren als de vlag van het land heeft. Ook hebben ze allemaal schoenen aan.
Ze zitten met heel veel kinderen in de klas, wel 40, meestal in bankjes met lessenaars. Ze spreken Swahili op school. Al vroeg leren ze Engels, de tweede taal van het land, omdat de Engelsen vroeger hier de baas waren. Daarom rijden ze ook links op de straat. Je moet hier daarom extra goed uitkijken met oversteken en rechts-links-rechts kijken. En ze houden van theedrinken, ze hebben ook theeplantages waar theeblaadjes groeien. Thee met melk, zoals de Engelsen het drinken.
Als ze dan ’s middags weer naar huis lopen hebben ze nog steeds geen middageten gehad. Alleen ’s morgens een beetje maïspap. Als er een kindje jarig is wordt er niet getrakteerd.
Om een uur of twee krijgen ze dan een kommetje rijst. Ze eten het met de handen. Die wassen ze wel goed voor het eten.
Dan gaan ze spelen. Nu hebben ze helemaal geen speelgoed maar dat is geen probleem. Ze verzinnen van alles. Het is hier heuvelachtig, dan lopen ze heel hard de heuvel af met een oude fietsband die ze met een stokje draaiende houden en doen wie er zo het eerst beneden is. Of ze laten het zand voor hun huisje, waar ze allemaal in één kamer slapen, tussen hun vingers glijden en maken zo torentjes.
Ze hebben heel veel vriendjes en veel broertjes en zusjes ook. Ze lachen heel veel en proberen mij, als enige blanke hier, altijd voor de gek te houden.
Het is altijd heel warm hier en een groot probleem is dat er niet genoeg drinkwater is. Ze moeten dat bij een waterput halen. Een taak ook voor de kinderen die uit school komen. Met een speciale waterkar, wat erg zwaar duwen is door het mulle zand. Maar ze klagen er nooit over. Ze gaan ook niet naar zwemles, jazz-ballet of gamen. Dat is er allemaal niet. Er zijn 2 goalpalen in het dorp, maar er staat niet één grassprietje op dat voetbalveld. Ze maken dan een prop papier als voetbal.
Snoepen doen ze nooit, dat is er niet. Ook geen koekjes. Ze zijn heel blij als ze water kunnen drinken.
’s Avonds krijgen ze nog wat rijst te eten met groenten. En fruit hebben ze hier wel veel. Ananas, mango’s, watermeloenen (dat is ook drinken). Trouwens melk hebben ze in poeder. Daar moet je water bijdoen, dan heb je melk.
Dan gaan ze vroeg naar bed, want om 7 uur is het hier héél donker. Ze hebben geen lantaarnpalen. Dan moet je niet meer buiten komen. Je ziet wel heel veel sterren. Trouwens, er kan niet gedouched worden. Wassen is hier een kommetje water over je heengooien.
Helaas moet ik vertellen dat één op de zeven kinderen geen vijf jaar wordt. Dat betekent dat
in groep 1 in jullie geval al vier kinderen dood zouden zijn. Dat komt doordat er hier veel ziektes zijn en niet genoeg goede ziekenhuizen.
Maar de kinderen hier zijn altijd vrolijk, maken nooit ruzie en spelen heel lief samen. Dag lieve kindertjes, oogjes dicht en snaveltjes toe, slaap lekker.
Zuster Nachtegaal.

Binnenkort zal ik foto’s sturen,als je vragen hebt mag je die altijd stellen.